اعلامیه حزب کمونیست کارگری ایران- حکمتیست- جنگ علیه زندگی باید بیدرنگ متوقف شود!

دور تازه جنگ، بیش از هر زمان جنگی سازمان‌ یافته علیه زندگی میلیون‌ها انسان است. شهرهای جنوبی ایران زیر موج حملات قرار گرفته‌اند و همزمان زیرساخت‌هایی که میلیون‌ها انسان برای زنده ماندن به آنها وابسته‌اند، به میدان جنگ تبدیل شده‌اند. ترامپ از گشودن “دروازه‌های جهنم” سخن گفته است. این زبان فرمانده یک ماشین جنگی است که برای رسیدن به اهداف خود، نابودی شهرها و زیرساخت‌های حیاتی را در دستور قرار داده است. وقتی چنین سیاستی اعلام می‌شود، “دروازه‌های جهنم” پیش از هر چیز بر روی مردم عادی گشوده می‌شود. و این چهره واقعی بربریتی است که امروز بر منطقه سایه افکنده است.

حملات به شهرهای جنوب ایران، از بندرعباس و بوشهر تا کیش و قشم، و هدف قرار گرفتن پل‌ها، راه‌های ارتباطی، فرودگاه‌ها و تأسیسات حیاتی، زنگ خطر یک فاجعه انسانی را به صدا درآورده است. حمله به تأسیسات آب ‌شیرین‌کن در هرمزگان، که زندگی هزاران نفر را با بحران آب رو به‌ رو کرد، نشان می‌دهد که این جنگ تا کجا می‌تواند پیش برود. همزمان، جمهوری اسلامی نیز با حمله به زیرساخت‌های حیاتی در کشورهای منطقه و گسترش دامنه جنگ، همان منطق جنایتکارانه را دنبال می‌کند. هر دو طرف، زندگی مردم را به گروگان گرفته‌اند.

وقتی آب آشامیدنی هدف قرار می‌گیرد، دیگر سخن از یک “هدف نظامی” نیست؛ آب یعنی زندگی، یعنی حیات. وقتی نیروگاه برق بمباران می‌شود، فقط چند توربین خاموش نمی‌شوند؛ بیمارستان‌ها، دستگاه‌های تنفس، پمپ‌های آب، کارخانه‌ها، شبکه‌های ارتباطی و زندگی میلیون‌ها انسان از حرکت بازمی‌ایستد. وقتی پل‌ها و بنادر ویران می‌شوند، فقط بتن و فولاد فرو نمی‌ریزند؛ شریان‌های تامین غذا، دارو، امداد و امکان ادامه زندگی قطع می‌شوند. هدف قرار گرفتن آب، برق، پل، بندر و بیمارستان فقط افزایش تلفات انسانی نیست؛ نابود کردن امکان ادامه زندگی یک جامعه است. این همان نقطه‌ای است که جنگ به جنایتی علیه بشریت، مصداق بارز جنایت جنگی تبدیل می‌شود. این جنگ، خود حق حیات را هدف گرفته است.

اگر این جنون و جنایت متوقف نشود، منطقه با یکی از بزرگ‌ترین فجایع انسانی دهه‌های اخیر رو به ‌رو خواهد شد. میلیون‌ها انسان ممکن است نه فقط زیر بمباران، بلکه بر اثر بی‌آبی، خاموشی، فروپاشی خدمات درمانی، گرسنگی، بیماری و آوارگی قربانی شوند. هیچ هدف نظامی و هیچ منفعت سیاسی نمی‌تواند چنین جنایتی را توجیه کند.

در این جنگ، مردم ایران دشمن مردم بحرین، کویت، عراق، اسرائیل، فلسطین، لبنان یا هیچ کشور دیگری نیستند. اشک مادران ملیت ندارد. کودکی که از تشنگی جان می‌دهد، گذرنامه ندارد. انسانی که زیر آوار می‌ماند، مذهب ندارد. بمب، آب را از ایرانی و بحرینی و فلسطینی و اسرائیلی یکسان می‌گیرد. از همین رو، همبستگی ما نه با دولت‌ها، بلکه با انسان‌هاست؛ با همه قربانیان این بربریت، در هر سوی مرزها.

در کنار حکومت‌های جنگ ‌افروز، باید اپوزیسیون جنگ ‌طلب را نیز بی‌هیچ ابهامی محکوم کرد. ننگ بر سلطنت ‌طلبان، ناسیونالیست‌ها وفدرالیستهای قوم‌پرست و همه جریاناتی که برای هر موج بمباران هورا می‌کشند و ویرانی شهرها را بیشرمانه “بهای آزادی” می‌نامند. آنان شاید موشک شلیک نکنند، اما برای شلیک آن تبلیغ می‌کنند؛ شاید دکمه پرتاب را فشار ندهند، اما از پشت تریبون‌ها و شبکه‌های اجتماعی برای فرود آمدن بمب بر سر مردم مشروعیت می‌تراشند. سال‌ها وعده دادند که بمباران‌ها “هوشمند”، “دقیق” و متوجه حکومت خواهد بود. امروز که خانه‌ها، بیمارستان‌ها، پل‌ها، نیروگاه‌ها و تأسیسات آب هدف قرار گرفته‌اند، نه حاضرند مسئولیت سیاسی تبلیغات خود را بپذیرند و نه حتی یک کلمه از مردم پوزش بخواهند. سکوت امروز آنان، اعتراف به ورشکستگی کامل سیاستی است که آزادی را از لوله توپ و موشک و بمب جستجو می‌کرد. کسی که ویرانی جامعه را نردبان قدرت خود می‌کند، شریک سیاسی همان جنایتی است که هزاران انسان را زیر آوار دفن می‌کند.

به همان اندازه، نیروهایی که زیر پرچم “دفاع از میهن” و “دفاع از خاک” مردم را به همسویی و صف جمهوری اسلامی فرامی‌خوانند، شریک ادامه این فاجعه‌اند. ایران با جمهوری اسلامی یکی نیست. مردم ایران سپر بقای این حکومت مرتجع نیستند. رژیمی که دهه‌ها مردم را گروگان گرفته، امروز می‌خواهد همان مردم را سپر موشک‌ها و ابزار بقای خود کند. همان‌گونه که آزادی از بمب‌های آمریکا و متحدانش بیرون نمی‌آید، دفاع از جان مردم نیز از موشک‌های جمهوری اسلامی عبور نمی‌کند. هر دو اردو، زندگی انسان‌ها را قربانی بقا و گسترش حوزه نفوذ قدرت خود کرده‌اند.

ما همه اتحادیه‌های کارگری، سازمان‌های آزادیخواه، نهادهای مدافع حقوق بشر، احزاب مترقی و همه انسان‌های آزاده جهان را فرامی‌خوانیم که در برابر این جنایت سکوت نکنند. دفاع از آب، برق، بیمارستان، مدرسه، پل و زیرساخت‌های حیاتی، دفاع از ابتدایی‌ترین حق بشر، یعنی حق زندگی است.

امروز سکوت، فقط سکوت نیست؛ اجازه دادن به عادی شدن بیشتر جنایت است. اگر امروز بمباران مراکز تصفیه آب، برق، بیمارستان و نان مردم بی ‌پاسخ بماند، فردا هیچ مرزی برای بربریت باقی نخواهد ماند. دفاع از زندگی، امروز وظیفه مشترک همه انسان‌های آزاده جهان است. این جنگ ویرانگر و ارتجاعی باید بی ‌درنگ متوقف شود؛ پیش از آنکه منطقه را به گورستانی برای میلیون‌ها انسان تبدیل کند.

نه به بمباران شهرها و زیرساخت‌های حیاتی!

نه به جنگ دولتهای تروریست آمریکا و اسرائیل و جمهوری اسلامی!

زنده باد همبستگی جهانی مردم علیه جنگ، علیه بربریت و برای دفاع از زندگی!

زنده باد جمهوری سوسیالیستی!

حزب کمونیست کارگری ایران – حکمتیست

٣٠ تیر ٤٠٥ -٢١ ژوئیه ٢٠٢٦