علی جوادی- دریغ از یک جو حقیقت جویی!
به تصویر زیر نگاه کنید. آقای بهنام ابراهیمزاده، از کادرهای حزب موسوم به کمونیست کارگری، در نوشتهای مدعی شده است که من خروج کانال تلگرام “اتحادیه آزاد کارگران” از دسترس مسئولان آن را به نوعی به حمید تقوایی و حزب متبوعش نسبت دادهام. سپس بر پایه همین ادعای پوچ و ساختگی، چندین پاراگراف علیه من نوشته و برای من و دیگران درس اخلاق سیاسی صادر کرده است.
پیش از هر چیز، تلاش مذبوحانه دستگاههای اطلاعاتی جمهوری اسلامی برای به کنترل درآوردن رسانهها و کانالهای فعالین کارگری را قاطعانه محکوم میکنم. تعرض به تشکلها و رسانههای کارگری، تعرض به ابتداییترین آزادیهای سیاسی است و تنها گوشه کوچکی از ماهیت حکومت اسلام و سرمایه را به نمایش میگذارد.
اما مشکل اینجاست که تمام بنای این نوشته بر یک نسبت دروغین استوار است. من نه چنین مطلبی نوشتهام، نه چنین ادعایی کردهام و نه اساساً اتهامزنی بدون سند و مدرک را روشی سیاسی و اخلاقی میدانم. سایت و آرشیو نوشتههای من در دسترس همگان است. اگر هدف حقیقت بود، یافتن پاسخ بیش از چند دقیقه زمان نمیبرد. اما ظاهراً هدف، حقیقت نبود؛ بهانهای برای حمله به یک منتقد سیاسی لازم بود.
ما نقد خود به جریان موسوم به حزب کمونیست کارگری و سیاستهای حمید تقوایی را آشکار، علنی و مستدل نوشتهایم و همچنان خواهیم نوشت. نیازی هم به جعل و پرونده سازی نداریم. این شیوه، عمیقا مذموم است و روش ما نیست.
این ماجرا اما یک واقعیت را آشکار میکند. وقتی پاسخ قانع کنندهای برای نقدهای سیاسی وجود ندارد و برخی از کادرهای این حزب، به تعبیر خود حمید تقوایی، “حزبالله وار” به دفاع از حزبشان برمیخیزند، ظاهراً ابتدا باید یک اتهام ساخته شود، بعد صاحب آن اتهام تعیین شود و در نهایت با همان شخصیت خیالی به نبرد برخاست! این دیگر نقد سیاسی نیست؛ نمایشی است که نویسنده، هم شاکی است، هم بازپرس، هم قاضی و هم صادرکننده حکم. تنها چیزی که در این میان غایب است، حقیقت است.
یک توصیه دوستانه هم بد نیست: پیش از نوشتن کیفرخواست، مطمئن شوید جرم اصلاً اتفاق افتاده است؛ وگرنه نتیجه چیزی جز تیراندازی به سایه خودتان نخواهد بود.
اتهام سازی برای منتقد سیاسی تان شاید برای لحظهای هیاهو بیافریند، اما هیچگاه جای حقیقتجویی و پاسخ سیاسی را نمیگیرد. حقیقت را نمیتوان با سروصدا جایگزین کرد. این تفاوت میان جدال سیاسی و استیصال سیاسی است!
Näytä vähemmän