سیاوش دانشور- مصوبه افزایش سن بازنشستگی از اقلام “برنامه توسعه هفتم” دولت رئیسی
روز یکشنبه ۲۸ آذر، مفتخوران مجلس اسلامی در بررسی لایحه “برنامه توسعه هفتم” دولت رئیسی، به قلم افزایش سن بازنشستگی رای دادند. این افزایش پلکانی و تدریجی بسته به سابقه کار متفاوت است. عموما برای زنان ٨ سال و برای مردان ٦ سال به سنن بازنشستگی افزودند. اگر در سال اول ورود به بازار کار باشید، این افزایش پلکانی به ۱۲ سال میرسد. توجیه این افزایش را نیز “کاهش ناترازی صندوق‌های بازنشستگی” ذکر کردند و برای تراز کردن صندوق ها هر کارگر و کارکن به ازای هر سال باید دو الی پنج ماه بیشتر کار کند. در کدام کشور دنیا دیدید که گتره ای و فله ای سن بازنشستگی را با یک رای بالا ببرند؟ در فرانسه برای طرح افزایش دو ساله سن بازنشستگی، کارگران و مردم فرانسه کشور را بهم ریختند.
اما داستان چیست؟
اول، صندوق ها پولی ندارند، ورشکسته اند، موجودی صندوقها را بالا کشیدند. یک دزد اصلی خود دولت است که بدهکار این صندوق ها است و نمیتواند بدهی اش را بدهد. یکی شان گفت اگر این حساب ها را صاف کنیم باید چند استان را بفروشیم. دولت و کارفرمایان از حقوق ها بیمه کم میکنند و به صندوق ها واریز نمیکنند. از یکسو دفترچه بیمه کارگر و شهروند را بی خاصیت و بی اعتبار می کنند و از طرف دیگر میخواهند از تتمه این صندوق ها برای کسری بودجه دولت استفاده کنند. یک راه میانبر فصلهائی از “برنامه توسعه هفتم” است که دو مورد را تعقیب می کند: اول، تجمیع صندوق های بازنشستگی و کنترل آنها توسط دولت یا نهادی از جانب دولت در بخش خصوصی، و دوم افزایش سن بازنشستگی که صندوق ها کمتر بپردازند و “ناترازی” آنها کاهش یابد. یعنی دزدی به توان دو!
جمهوری اسلامی در متن سرکوب و اعدام و درگیری رومزه، وسیع ترین تعرض اقتصادی و تاراج اموال عمومی را با برنامه هفتم اقتصادی به بهانه “مولد سازی” و “تامین بودجه دولت”، انقباض دستمزدها و تشدید سیاست فقر و فلاکت آغاز کرده است که از دوره رفسنجانی تاکنون بیسابقه است. مصادره صندوق های بیمه و بازنشستگی، موج جدید واگذاری هزاران شرکت و واحد اقتصادی به عمله و اکره خود تحت عنوان خصوصی سازی، کاهش واقعی دستمزدها در شرایط تورم لجام گسیخته و خط فقر ٣٠ میلیون تومانی، آزادسازی قیمت ها و گرانی نان و ارزاق و عاملهای انرژی، از اجزای این تهاجم اقتصادی اند. یک شوک اقتصادی با پیامدهای وحشتناک. این طرح با سرکوب اعتراضات در ایران تلاش دارد موتور محرکه اساسی جنبش انقلابی یعنی طبقه کارگر را از عمل اعتصابی و مبارزاتی باز دارد. این خواب سرمایه داران را باید به کابوس شان بدل کنیم.
این دریچه ای برای اعتراض عمومی کلیه شاخه های کارگری اعم از شاغل و بیکار و بازنشسته و یک ابراز وجود گسترده در مقابل تعرض حکومت به سطح معیشت و اندوخته های کارگران و خانواده های کارگری است. مخالفت با سیاست تجمیع و بالا کشیدن صندوق های بیمه و افزایش سن بازنشستگی تنها امر بازنشستگان نیست، امر کارگرانی است که در آستانه بازنشستگی اند و امر شاغلینی است که برای تمام عمر به بردگی سرمایه فروخته شدند و بخشی که قرار است وارد بازار کار شوند. نکته مهمتر اینست که دولت هیچ حقی براین صندوقها ندارد. دولت حق دست درازی و مصادره و بالا کشیدن اموال این صندوق ها را ندارد. این دزدی آشکار و قانونی است. این اموال کارگران است و باید توسط نمایندگان منتخب خود آنها اداره شود. دولت را باید موظف کرد که اولا بدهی هایش را بپردازد، ثانیا طرحش را پس بگیرد. شعار “شاغل – بازنشسته اتحاد اتحاد” که اخیرا توسط نفتی ها سر داده شد، مسیری است که باید روی آن ساخت و بمصاف این هجوم وقیح سرمایه به شرایط کار و اندوخته های کارگران شد. این طرح را میتوان و باید به شکست کشاند. کارگران در مقابل بربریت اسلامی سرمایه تنها میتوانند به نیروی گسترده طبقه خود و نیروی انقلابی نسل جدید متکی شوند.
٢١ نوامبر ٢٠٢