مناسب می دانم بدوا با سخنان “آمد شاهو”، از پ ک ک و دخیل در امورات سیاسی پژاک، شروع کنیم و با رجوع به آن، سیاست دفاع از رژیم و شاخ و شانه کشیدن های پ ک ک علیه کارگران و مردم انقلابی و مبارز کردستان ایران را از نظر بگذرانیم.
آمد شاهو، در ٢٨ نوامبر ٢٠٢٠، در نشریه “خواکرؤسXwakrus “، به تنشهای اخیر بین دولتهای ایران و آمریکا پرداخته و ضمن مخالفت با این تنش، اعلام کرده: “اگرجنگ بین دو دولت ایران و آمریکا، رخ بدهد پ ک ک، سرباز دلسوز ایران خواهد بود، چون همزیستی مسالمت آمیز توأم با امنیت ملیت ها (گه لان)، در ایران جاری است و ما به هیچ شیوه ای برای بهم زدن همچون زون آرامی چون ایران نیستیم که همزیستی مسالمت آمیز ملیتها در آن قابل مشاهده است”.
از قرار معلوم مخاطب این تهدیدات پ ک ک، مطلقا دولت آمریکا نیست. دولت اسلامی ایران هم با این نوع جفنگ گفتن ها آشنا است و آنرا جدی نمیگیرد. چون اولا، پ ک ک از توان و ظرفیت و قابلیت آنچنانی برخوردار نیست که از پس این نوع ادعاها برآید، دل به دریا بزند و همه پلهای پشت سر خودش را یکباره و برای همیشه خراب کند. دوما، نیروی خواهر و حامی خود پ ک ک در کردستان سوریه، زیر دست و مورد حمایت کامل آمریکا است. بنابراین، این نوع تملق و چاپلوسی را هیچ جریانی ولو جمهوری اسلامی هم جدی نمیگیرد. سوما، آمریکا تا این لحظه، خطری جدی برای کنار زدن رژیم اسلامی ایران نبوده است. بنابراین، سیاست مقابله با آمریکا را نمیتوان در پس پرده حمایت از رژیم ایران قایم کرد و آنرا به خورد مردم داد. اما حمایت و دلبستگی پ ک ک نسبت به رژیم ایران، یک امر واقعی و انکار ناپذیر است چون قدمت تاریخی ٤١ ساله دارد و افکار عمومی ایران و جهان نیز کاملا به آن واقف اند و نیازی به مخاطب قرار دادن آمریکا نداشت.
با توجه به نکات فوق، مخاطب بیعت مجدد پ ک ک با جمهوری اسلامی، اساسا مردم در کردستان و سراسر ایران هستند که جدی تر از همیشه موجودیت رژیم را به منظور ساقط کردن آن از اریکه قدرت به چالش کشیده اند و میروند تا آنرا برای همیشه به زباله دان تاریخ بسپارند. یقیناً تداوم این پیروزی، به همینجا ختم نخواهد شد و ترکش آن نیز به تنه نحیف ارتجاع و حافظان رژیم هم خواهد خورد. به همین خاطر، دفاع پ ک ک از جمهوری اسلامی امری واقعی است چون دفاع از آینده خود پ ک ک هم در آن نهفته است.
مردم کردستان و سراسر ایران روند خویشاندی فکری و عملی بین پ ک ک با جمهوری اسلامی را با دقت تعقیب کرده و آنرا در حافظه خود ثبت و ضبط کرده اند. چگونگی انجام هر نوع تقابل و رویاروئی مشترک آنها علیه هر نوع عدالتخواهی در کردستان را با دقت رصد کرده که هیچگاه قابل گذشت نیستند. برای نمونه، یورش وحشیانه رژیم به صف تظاهر کنندگان شهر سنندج و به خاک و خون کشیدن آن در سوم اسفند ١٣٧٧ که توأم بود با حمایت بی دریغ پ ک ک از رژیم، هیچگاه از نظر مردم کردستان فراموش شدنی نیست. جهت اطلاع نسل جوان امروز کردستان، پ ک ک، آن تظاهرات عظیم و آن همه جانبازی مردم سنندج علیه رژیم را به عنوان “آشوبگر و عوامل صهیونیست و آمریکا” قلمداد کرد تا بتواند توجه رژیم را بیش از پیش به سوی خود جلب نماید. فریبنده تر از آن، این عمل شنیع و ضد مردمی پ ک ک، در شرایطی انجام گرفت که آوای ساختن “دولت کوردی” آنزمان آنها، گوش فلک را کڕ کرده بود و میرفت تا توجه ساده دلانی را به خود جلب نماید. ولی دیری نگذشت این ترفند سیاسی نیز چۆن بقیە سیاست های دیگرشان نقش بر آب شود و برای همییشه محو گردد. چه کسی میتواند اعدام شنیع و ناحق سوران دانشور اهل روستای گیوزه کیوره مریوان و سوران اختر اهل روستای به ڕوار اورمان و باج و خراج گرفتن از کولبران در مرزها و مردم بیدفاع در داخل کردستان را که توسط پ ک ک و پژاک، به اجرا در آمده است را فراموش کند؟
به فاصله عمیق بین فرهنگ و تعقل اجتماعی مردم متمدن کردستان و منطقه با این مضاف بر نکات فوق، جا دارد به فاصله عمیق طبقاتی در کردستان که همه احزاب ناسیونالیست منکر آنند، همچنین تفاوت بین فرهنگ و تعقل اجتماعی مردم متمدن کردستان و منطقه با فرهنگ این رژیم های متحجر و فاسد و این جنبش ناسیونالیسم کرد اخته شده نگاه کنید و ببینید چقدر از تحول مدنی و فکری جامعه امروز عقب اند. به خاطر رسیدن به تیولداری کردستان در مقابل هر پاسدار و هر ژاندارم و حاکمان فاسد منطقه زانو میزنند؟!
مردم کردستان، کارگران و آزادیخواهان!
مخاطب پیام پ ک ک، شما هستید که در کشاکشی سهمگین برای سرنگونی جمهوری اسلامی هستید. جا دارد از این پس آنها را با همین اسم یعنی “سرباز دلسوز رژیم” که جدیدا بر پیشانی خود حک کرده اند صدا کنید. این، یک اسم عادی و معمولی نیست، معرف هویتی است که نمی توانند بیش از این آنرا در خفا نگاه دارند. پ ک ک با شما مردم سرنگونی طلب حرف میزند و به جمهوری اسلامی پیام میدهد. هر کسی که تاکنون کمترین توهمی به پ ک ک داشته باید بخود آید و این جریان را که با افتخار و آشکارا مزدوری جمهوری اسلامی را اعلام می کند، طرد و افشا کند و رسوایی تمام و کمال آنها را با جدیت در دستور خود قرار دهید.
تهدیدات پی در پی سران جنبش ناسیونالیسم کرد، به شما نشان داده است که رژیم جمهوری اسلامی در مقابله با شما تنها نیست و آنها را با خود دارد و به آنها امید بسته است. واقعیات چهار دهه اخیر به شما کارگران و آزادیخواهان جامعه نشان داده است که، دشمن اکثریت جامعه کردستان، تنها رژیم جمهوری اسلامی نیست، سران ناسیونالیست بورژوایی کرد خوابانده در ترشی نیز در کمین اند تا بعد از سقوط رژیم توسط شما، در سایه سیستم موجود سرمایه داری محصول تلاشتان را بقاپند و بر گرده شما سوار شوند.
بروز آشکار و علنی این واقعیات، از شما کارگران و مردم آزادیخواه کردستان می طلبد که از این پس متحد و متشکل تر از همیشه در مقابل دشمنان رنگین کمان خود ظاهر شوید و به چیزی کمتر از برقراری حاکمیت شورایی خود در کردستان و سراسر ایران راضی نشوید. اجازه ندهید جریانات مرتجع و واپسگرا بعد از سقوط رژیم کمافی سابق با نام شما و علیه شما وارد بند و بست برسر سهم بری از قدرت شوند و بدینوسیله زندگی بر باد رفته تان را بیش از پیش به حراج بگذارند. مردم کردستان باید جوانان را از پیوستن بە صفوف آنها پشیمان کنند و نگذارند سرنوشت آنها بازیچه دست مشتی سرمایه دار مفتخور طرفدار ارتجاع اسلامی قرار بگیرد. حزب کمونیست کارگری – حکمتیست سنگر مبارزه شما علیه جمهوری اسلامی و نیروهای اردوی ارتجاعی بورژوا ناسیونالیسم کرد است. در حزبتان متشکل شوید!
۳ نوامبر ۲۰۲۰
اول، دفاع از آزادی تجارت و آزادی استثمار و تداوم بردگی مزدی. دفاع از اصل حاکمیت سرمایه، “تقدس” مالکیت خصوصی سرمایه دارانه، تبدیل ایران به محلی برای سرمایه گذاران داخلی و خارجی، نمایندگی کردن بورژوازی توسری خورده ایران و وعده بازسازی سرمایه داری جوهر حرف پیمان نوین و هر ائتلاف دیگر نیروهای بورژوائی است. سکوت در مقابل مهمترین خواستهای جامعه، کرنش به اسلام و آخوند و صنعت مذهب، تقدیس ارتش و سپاه و ارگانهای سرکوب و حمایت از آنها، و برعکس صراحت لهجه در دفاع از سرمایه و متعهد نبودن به هر نوع اقدام فوری اقتصادی و رفاهی، جملگی در خدمت این هدف عام بورژوازی ایران است.
دوم، آنتی کمونیسم. در تحولات مهم سیاسی ایران همواره بورژوازی با وعده کوبیدن کارگر و کمونیسم به قدرت نزدیک شده است. سرکوب کمونیسم و تمایلات چپگرایانه یک رکن توافق و تعهد محمد رضا پهلوی و خمینی با آمریکا بود. رضا پهلوی نیز در هر سخنی لگدی به کمونیسم میزند و با اشاره به بلوک شرق و سیری که این کشورها در دوره فروپاشی از سر گذراندند، خود را با اشکال انتقال قدرت اعم از رژیم چینج و “انقلاب مخملی” منطبق می کند. تقابل با کمونیسم صرفا منعکس کننده تعصبات ایدئولوژیکی ناسیونالیسم ایرانی نیست، این یک حرکت آگاهانه در مقابل رشد جنبش کارگری و چپگرائی و سوسیالیسم در جامعه و یک بیان دیگر از قطبی بودن شدید سیاست در ایران امروز است.
سیاست حزب کمونیست کارگری – حکمتیست در مقابل تلاشهای ارتجاعی اپوزیسیون بورژوائی ایران برای آلترناتیو سازی، اولا افشای ماهیت ضد اجتماعی و ضد کارگری این سیاستها، ایجاد یک خودآگاهی در جامعه و به شکست کشاندن هر تلاشی از این دست در پروسه سرنگونی جمهوری اسلامی است. ثانیا، ایجاد یک سنگربندی محکم در اردون کارگر و سوسیالیسم در جامعه است که در هر لحظه کشمکش سیاسی و طبقاتی دست رد به سینه هر نقطه سازش و احیای وضع پیشین میزند. هر زمان رفتن رژیم اسلامی از نظر دولتهای غربی و بویژه آمریکا مسجل شود، بدون تردید و به اشکال مختلف تلاش خواهند کرد به یک نیروی آلترناتیو و جانشین برای حفظ نظم کاپیتالیستی شکل دهند. لذا این نیروها اگر امروز غیر جدی و فاقد نفوذ اجتماعی موثر میان مردم هستند، فردا میتواند به زور رسانه و پول و تهدید گرسنگی کسی شوند. خطر اینها را باید به معنای اهداف استراتژیک بورژوازی جدی گرفت و آگاهانه برای به شکست کشاندن پروژه های ارتجاعی آنها کار کرد.
راه حل بحران دولت سرمایه داری در ایران صرفا تغییر حکومت اسلامی و جایگزینی ولی فقیه با شاه و یا یک دولت انتقالی متشکل از نیروهای اپوزیسیون بورژوائی ایران نیست. سرمایه برای اینکه بتواند در جوامعی مثل ایران کار کند همیشه به استبداد نیاز داشته است. راه حل بحران امروز نفی مناسباتی است که دیکتاتوری و استبداد یک وجه تفکیک ناپذیر آنست. “آزادی و رفاه” با شعار محقق نمی شود بلکه با زدن پایه های فقر و استثمار و دیکتاتوری سرمایه ممکن میشود. حزب حکمتیست و جنبش سوسیالیستی طبقه کارگر در
مقابل راه حلهای رژیم چینجی، کودتائی و انتقال قدرت از بالا، قاطعانه می ایستد و تلاش میکند پیشاپیش اردوی آزادیخواهی و انقلابیگری این تلاشها جائی در جامعه پیدا نکنند.
حزب حکمتیست در مقابل سیاست شبه اصلاح طلبانه “گذار از جمهوری اسلامی” و “مدیریت گذار”، بر سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی، بر بسیج جامعه حول عمل مستقیم و انقلابی برای سرنگونی qateane تاکید دارد. حزب در مقابل سیاست بازسازی نظم کهنه و پوسیده سرمایه داری و تداوم استثمار خشن دهها میلیون کارگر، بر نفی انقلابی تمام و کمال این مناسبات، بر خلع ید سیاسی و اقتصادی از سرمایه، بر سازماندهی اقتصادی سوسیالیستی جامعه و بر حاکمیت شوراها qateane تاکید دارد. مردم حق داشتند که شاه و ساواک و تبعیض و نابرابری نخواهند و علیه آن قیام کنند، مردم حق دارند که حاکمیت تحجر و فقر و فلاکت و اعدام و سرکوب اسلامی نخواهد و علیه آن بپاخیزند. آگاهانه و متحدانه به هر پروژه دست راستی که وضع پیشین را در قالبی جدید اعاده میکند، دست رد زنیم.
حزب حکمتیست طبقه کارگر و مردم آزادیخواه در ایران را به هشیاری و مبارزه متشکل و متحد برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی فرامیخواند. مردم ایران شایسته زندگی بهتری هستند.
حزب کمونیست کارگری ایران – حکمتیست
٣ اکتبر ٢٠٢٠- ١٢ مهر ١٣٩٩