بیانیه مشترک فعالان زن و سازمانهای حقوق بشر درباره مرگ غزال مولان
عدالت باید اجرا شود: پایان دادن به رویههای تبعیضآمیز پزشکی و حفاظت از حق بنیادین حیات
غزال مولان، زن ۲۰ ساله و عضو سازمان زحمتکشان، در تاریخ ۱۴ آوریل در پی حملات پهپادی جمهوری اسلامی ایران که اردوگاه پناهندگان در سورداش در اقلیم کردستان عراق را هدف قرار داد، بهشدت مجروح شد. با وجود وضعیت وخیم و تهدیدکننده جان او، وی میان چندین بیمارستان در سلیمانیه منتقل شد و بهطور سیستماتیک به دلیل هویت سیاسیاش و موانع تبعیضآمیز قانونی و اداری از دریافت خدمات درمانی محروم گردید.
بیمارستان بخشین، که بهطور کامل برای ارائه مراقبتهای لازم مجهز بود، بهصراحت به دلایل سیاسی از پذیرش و درمان او خودداری کرد و نبود مجوز از سوی پلیس محلی تحت حکومت اقلیم کردستان (KRG) و همچنین سیاستهای منع پذیرش اتباع ایرانی یا افراد وابسته به نیروهای پیشمرگه را بهانه قرار داد. این اقدام مصداق محرومسازی عمدی از مراقبتهای حیاتی و نجاتبخش است.
ما، بهعنوان سازمانهای زنان و فعالان حقوق بشر، این اقدام را بهطور قاطع بهعنوان نقض فاحش حقوق بشر بینالمللی و اصول اخلاق پزشکی محکوم میکنیم. ما حکومت اقلیم کردستان را مسئول اجرای سیاستهای تبعیضآمیز و غیرقانونی میدانیم که بهطور مستقیم به مرگ غزال مولان منجر شده است. این سیاستها تبعیض در خدمات درمانی را نهادینه کرده و ارائهدهندگان خدمات بهداشتی را به ابزار حذف سیاسی تبدیل میکنند، که نقض آشکار تعهدات قانونی و اخلاقی آنان است.
ما همچنین تأکید میکنیم که محرومسازی از درمان در این مورد، نقض حق بنیادین حیات است که در چارچوبهای بینالمللی حقوق بشر تضمین شده و اصول اساسی حقوق بشردوستانه بینالمللی، از جمله کنوانسیونهای ژنو، را که بر ارائه خدمات درمانی بدون تبعیض به مجروحان و بیماران در هر شرایطی تأکید دارند، نقض میکند.
متخصصان و نهادهای پزشکی بر اساس سوگند بقراط و استانداردهای شناختهشده جهانی موظفاند خدمات درمانی را بهطور بیطرفانه و بدون تبعیض ارائه دهند. اقدامات بیمارستان بخشین و سایر نهادهای دخیل، نقض جدی وظیفه حرفهای و اصل بیطرفی پزشکی است. امتناع از درمان بیمار به دلایل سیاسی نهتنها غیراخلاقی است، بلکه میتواند مصداق جرم نیز باشد.
از اینرو، ما خواستار انجام تحقیقات فوری، مستقل و شفاف درباره نقش بیمارستان بخشین، مقامات اداری آن و تمامی مسئولان مرتبط هستیم. ما تأکید داریم که عاملان این اقدام باید از طریق سازوکارهای قانونی مناسب بهطور کامل پاسخگو شوند. این امر میتواند شامل اقدامات انضباطی، تعلیق یا لغو مجوزهای پزشکی و در صورت لزوم پیگردهای مدنی و کیفری بر اساس قوانین داخلی و بینالمللی باشد.
پاسخگویی در این پرونده نهتنها برای تحقق عدالت برای غزال مولان ضروری است، بلکه پیامی روشن و قاطع ارسال میکند: تبعیض در خدمات درمانی قابل تحمل نیست و نقض کرامت انسانی و بیطرفی پزشکی بدون پیامد نخواهد ماند.
در پایان، از تمامی مدافعان حقوق بشر، جنبشهای حقوق زنان، فعالان جامعه مدنی و تمامی انسانهای آزاده در سراسر جهان میخواهیم که اقدام کنند. صدای خود را بلند کنید. خواستار پاسخگویی شوید. حکومت اقلیم کردستان را تحت فشار قرار دهید تا تمامی قوانین و رویههای تبعیضآمیز که دسترسی به خدمات درمانی را بر اساس تابعیت، هویت سیاسی یا وابستگی محدود میکنند، لغو کند.
خدمات درمانی امتیازی نیست که بر اساس سیاست اعطا یا سلب شود؛ بلکه یک حق بنیادین انسانی است. استفاده از نظامهای درمانی بهعنوان ابزار کنترل سیاسی، در هر شرایطی غیرقانونی، غیراخلاقی و غیرقابل توجیه است.
امضا کنندگان:
۱. هلاله طاهری، بنیانگذار سازمان زنان و جامعه خاورمیانه (MEWSO) – بریتانیا
۲. دشتی جمال، دبیر فدراسیون بینالمللی پناهندگان عراقی (IFIR) – بریتانیا
۳. بهار مونذیر، عضو هیئت مدیره سازمان مستقل زنان (IWO) – عراق/کردستان
۴. سوسن سلیم، مدیر سازمان حقوق زنان کرد و خاورمیانه (KMEWO) – بریتانیا
۵. سعید آرمان، دبیر فدراسیون بینالمللی پناهندگان ایرانی (BIMARZ) – بریتانیا
۶. عبدالكریم عبدالساده عمران (ابو وطن)، رئیس فدراسیون عمومی اتحادیههای کارگری عراق و رئیس اتحادیه عمومی انرژی – عراق
۷. سازمان دابین برای توسعه دموکراسی و حقوق بشر – کردستان عراق
۸. شبکه ۸ مارس – (متشکل از ۳۰ سازمان، روزنامهنگار و دانشگاهی، تأسیس ۲۰۲۲، برای حمایت از حقوق زنان و مبارزه برای برابری زنان و مردان در کردستان)
۹. اتحاد برای آزادی کارگران – بریتانیا
۱۰. آذر ماجدی، رئیس سازمان آزادی زن (WLO)
۱۱. لیزا ماری، همبنیانگذار و مدیرعامل FILIA – تقویت صدای زنان
۱۲. پراگنا پاتل، مدیر مشترک پروژه رزیست – بریتانیا
۱۳. مرسده قائدی، عضو هیئت مدیره «نه به اعدام در ایران
۱۴. سلیمان قاسمیانی، رئیس مرکز هنر و ادبیات کارگری – مجله هانا – سوئد
۱۵. جنبش برای عدالت به هر وسیله لازم – بریتانیا
۱۶. مریم نمازی، سخنگوی «یک قانون برای همه» – بریتانیا
۱۷. ریبوار عارف، رئیس کنگره آزادی و تغییر – کردستان/عراق
۱۸. ویکی موریس، فعال اتحادیه کارگری UNISON (بهصورت شخصی)
۱۹. آزادی برای توسعه پایدار در کردستان – کردستان/عراق
۲۰. هلاله رافع، کمیته بینالمللی حقوق زنان و پناهگاه زنان نینا – سوئد
۲۱. جویندگان عدالت کردستان – کردستان عراق
۲۲. سارا محمد، رئیس «هرگز فراموش نکن پلا و فادیما» – سوئد
۲۳. محمد علوش، دبیرکل اتحادیه مبارزه کارگران فلسطین – فلسطین
۲۴. دیان نامی، مدیر اجرایی سازمان زنان کرد و ایرانی (IKWRO)
۲۵. کارن جانسون، فعال زن، کمپینگر ضد سیاستهای ضد مهاجرت و عضو اتحادیههای کارگری PCS و No Sweat
۲۶. انجمن مجروحان و جویندگان عدالت خیزش ژینا
۲۷. سازمان صدای کردستان شرقی – کردستان/ایران
۲۸. نهاد صدای متحد – ایران
۲۹. شیلا بیدلکامب، فعال حقوق حیوانات در دورست و فعال اتحادیه UNISON (بهصورت شخصی)
۳۰. صمد الماسی, همبستگی با مبارزات مردم ایران – لندن، بریتانیا
۳۱. سازمان اتحاد زن – زندگی – آزادی – ایران
۳۲. سازمان فعالان حقوق بشر – ایران
۳۳. عزیزه لطفی، عضو هیئت مدیره اتحادیه زنان کردستان – کردستان/ایران
۳۴. ابی اسدی، دبیر فدراسیون بینالمللی پناهندگان ایرانی – سوئد
۳۵. صحرا بهار، عضو «عدالت برای زندانیان در ایران، علیه اعدام» – ایران
۳۶. پروژه زنان کرد – لندن (KWP)
۳۷. زهرا تکین, شبکه جامعه ایرانی (آکسفورد) – بریتانیا
۳۸. صدیقه محمدی، انجمن مبارزه برای آزادی زنان ایران – سوئد