Category Archives: مقالات

سوپاس گوزاری لە خەڵکی کوردستان ! (پەیامی ڕەحمان حسەین زادە بە بۆنەی سەرکەوتنی شکۆداری مانگرتنی گشتی لە کوردستان)

خەڵکی تینووی ئازادی !
بە بۆنەی سەرکەوتنی گەورەی مانگرتنی گشتی ٢١ شەهریوەر لە شارەکانی کوردستان پیرۆزباییتان لێ دەکەم. ئەم نماییشە فراوان و شکۆدارەی ئێوە وەڵامێکی مەحکەم بوو بە تاوانکارییەکانی ئەم دواییەی جمهوری ئیسلامی و دیارییەکی شاییستەش بوو بۆ دایکان، باوکان و کەس و کاری دڵ برینداری زانیار و لوقمان مرادی و ڕامین حسەین پەناهی و هەموو ئەو ئینسانانەی کە لە هێرشی مووشەکی جمهوری ئیسلامی بۆ سەر بارەگا سەربازییەکانی هەردوو حزبی دیموکراتی کوردستاندا گیانیان لەدەست دا. هەروەها لە سەر و بەندی سی هەمین ساڵوەگەڕی کوشتاری بە کۆمەڵی زیندانیان بە فەرمانی خومەینی، جەللادی ئەسڵیی جمهوری ئیسلامی، سەرکەوتنی ئەم مانگرتنە ئارام بەخشە بۆ تەواوی کەس و کاری دڵ برینداری ئەوان و سەرجەم دڵسووتاوانی دەستی جمهوری تاوانکاری ئیسلامی لەم چوار دەهەیەدا.
وە پیرۆزبایی خۆم ئاراستەی ڕێکخەران و هەڵسووڕاوانی ناوخۆی کوردستان دەکەم، کە لە ژێر گوشار و هەڕەشەی جمهوری ئیسلامیدا، بوێرانە دەست بەکار بوون و ئەم نماییشەیان بە کردەوە دەرهێنا، پیرۆزبایی لە دانە دانەی هاوڵاتیان لە چین و توێژە جیاجیاکان دەکەم کە بەشدارییان کرد لەم مانگرتنەدا، هەروەها پیرۆزبایی خۆم ئاراستەی هێزە چەپ و کۆمۆنیستەکان دەکەم کە دەست پێشکەرییان کرد و بانگەوازی خەڵکی کوردستانیان کرد بۆ ئەنجامدانی ئەم مانگرتنە.
نزیک بە چل ساڵ پێش ئێستا لە ڕیفراندۆمی “بەڵێ یاخود نا بۆ جمهوری ئیسلامی” خەڵکی کوردستان بە پێشڕەوی و ڕێنوێنی کۆمۆنیستەکان و ئازادیخوازان، یەکگرتووانە و یەکپارچە ووتیان “نــا” بۆ ڕژێمی ئیسلامی. بزووتنەوەی جەماوەری بۆ نەویستنی جمهوری ئیسلامی لەو کاتەوە بناغەکەی دانراوە و ئەمڕۆ لە ڕیفراندۆمێکی دیکەدا ئەم نەخێر و نەویستنە بەرجەستەتر و تۆکمەتر دووپات کرایەوە.
ئەم مانگرتنە سەرکەوت، چونکە لە هەنگاوی یەکەمدا، ئامانجی دەستبەجێی جمهوری ئیسلامی واتە سەپاندنی پاشەکشە بەسەر بزووتنەوەی ناڕەزایی جەماوەری و بەرفراوان بوونەوەی ڕۆژ بە ڕۆژی ئەو لە ئاستی ئێران و کوردستاندا ناکام کردەوە. جمهوری ئیسلامی نەک تەنیا بۆ چاوترسێن کردن، بەڵکو لە بەرامبەر بە هێرشی ڕادیکاڵی جەماوەریدا بە دژی مەوجودییەتی خۆی، کە لە مانگی (دەی – دیسەمبەر، ژانویه) ٩٦ – ٢٠١٧ لە زیاد لە سەد شاری گەورەی ئێراندا هاتە مەیدان، وە لە مانگەکانی ڕابوردوودا بەردەوامی وەرگرت و لە دوو هەفتە پێشتردا بۆ ڕێزگرتن لە گیان بەخت کردووانی چوار هەڵسووڕاوی ژینگەپارێز لە شاری مەریوان و سنە بە ئاڵای سوورەوە ڕادیکاڵترین ئامانج و داخوازییان هێنایە مەیدان، پێویستی بە بەربەستێکی دیفاعی بوو. بە خەیاڵی خاوی خۆی پێوستی بەوە بوو، هاوسەنگی هێز لە بەرژەوەندی خۆی بگێڕێتەوە. لەم پێناوەدا دەستی دایە ئەنجامدانی تاوانی ئیعدام کردنی زانیار و لوقمان مردای و ڕامین حسەین پەناهی و هێرش بۆ سەر بنکە سەربازییەکانی هەردوو حزبی دیموکراتی کوردستان. جمهوری ئیسلامی حسابات و لێکدانەوەکانی هەڵە و کوێرانە بوون. مانگرتنی سەرتاسەری، یەکگرتووانە و یەکپارچەی خەڵکی کوردستان و پەرەگرتنی بۆ شارەکانی دەرەوەی کوردستانیش، هەنگاوێکی گەورەی دیکە هاوسەنگی هێزی لە بەرژەوەندی ڕیزی خەباتی ئازادیخوازانە و بزووتنەوەی سەرنگوم کردنی ڕژێم لە شارەکانی کوردستان و لە سەراسەری ئێرانیشدا گۆڕی. بە ڕوونی ئاشکرا و دیارە، بزووتنەوەی ناڕەزایی جەماوەری لە ڕێڕەوی هێرشی زیاتر بۆ سەر بنچینەکانی جمهوری ئیسلامی و ڕژێمی جەهل و خورافە و سەرکوت لە مەوقعییەتێکی دیفاعی زیاتردا گیرساوەتەوە. دەورەی ڕاپەڕینی لێبڕاوانەتر بۆ وەشاندنی گورزی کۆتایی لە جمهوری ئیسلامی و کۆتایی هێنان بە حوکمڕانی ڕەشی جمهوری ئیسلامی نزیک بۆتەوە. دوای مانگرتنی سەرکەوتووانەی شارەکانی کوردستان، بزووتنەوەی سەرنگوم کردنی جمهوری ئیسلامی، بزووتنەوەی کرێکاری و بزووتنەوە کۆمەڵایەتییە ڕادیکاڵەکانی دیکە لە ئێران و کوردستان، لە پێناو جێبەجێ کردنی ئامانجە ڕەواکانی خۆیاندا بۆ دیاری کردنی چارەنووسی کۆتایی لەگەڵ نەزمی سەرمایە و جمهوری ئیسلامیدا، بە باوەڕ بەخۆ بوونێکی زیاترەوە هەنگاوی تۆکمەتر دەهاوێ. ئەم دەسکەوتە گرنگەی مانگرتنی گشتیی لە کوردستان دەبێ ڕێز لێ بگرین.

بۆ پێشەوە بەرەو وەشاندنی گورزی کۆتایی لە جمهوری ئیسلامی و سەرنگوم کردنی ئەو
درود بۆ ڕێکخەران، بەشدار بووان و دەست پێشکەرانی مانگرتنی گەورەی شارەکانی کوردستان
بڕوخێ جمهوری ئیسلامی
بژی ئازادی، یەکسانی، حکومەتی کرێکاری

قدردانی از مردم در کردستان! (پیام رحمان حسین زاده به مناسبت پیروزی باشکوه اعتصاب عمومی در کردستان) مردم تشنه آزادی!

پیروزی بزرگ اعتصاب عمومی ۲۱ شهریور در شهرهای کردستان را تبریک میگویم. این حرکت وسیع و با شکوه پاسخ محکمی به جنایات اخیر جمهوری اسلامی و هدیه شایسته ای به مادران، والدین و بستگان داغدیده زانیار و لقمان مرادی و رامین حسین پناهی و همه انسانهایی بود که در حمله موشکی جمهوری اسلامی به پایگاههای نظامی هر دو حزب دمکرات کردستان جانباختند. به علاوه در آستانه سی امین سالگرد قتل عام دسته جمعی زندانیان به دستور خمینی، جلاد اصلی جمهوری اسلامی، پیروزی این اعتصاب آرام بخش همه بستگان داغدیده آنها و تمامی داغدیدگان به دست جمهوری جنایتکار اسلامی در این چهار دهه است.
این پیروزی را به سازماندهندگان و فعالین در محل که زیرفشار و تهدیدات جمهوری اسلامی، جسورانه اقدام کردند و این حرکت را عملی ساختند، به تک تک شهروندان جامعه از اقشار مختلف که در آن شرکت کردند، به نیروهای چپ و کمونیست، مبتکر و فراخوان دهنده آن تبریک میگویم.
نزدیک به چهل سال قبل در رفراندوم “آری یا نه جمهوری اسلامی” مردم کردستان با نقش هدایتگر کمونیستها و آزادیخواهان، متحد و یکپارچه به نظام جمهوری اسلامی “نه” گفتند. جنبش توده ای نخواستن جمهوری اسلامی از آن وقت پایه گذاری شد و امروز در رفراندوم دیگری این نخواستن برجسته تر و محکمتر تکرار شد.
این اعتصاب پیروز شد، چون در قدم اول، هدف فوری جمهوری اسلامی یعنی تحمیل عقب نشینی به جنبش اعتراض توده ای و گسترش روز افزون آن در سطح ایران و کردستان را ناکام گذاشت. جمهوری اسلامی نه صرفا برای مرعوب کردن، بلکه در مقابل تعرض رادیکال توده ای علیه موجودیت خود که از دی ماه ۹۶ در بالاتر از صد شهر ایران به میدان آمده و در ماههای گذشته ادامه پیدا کرد و دو هفته قبل در گرامیداشت جانباختن چهار فعال محیط زیست در سنندج و مریوان با پرچمهای سرخ رادیکالترین اهداف و مطالبات را به صحنه کشید، احتیاج به ایجاد سد دفاعی داشت. به خیال خامش احتیاج داشت، تناسب قوا را به نفع خود برگرداند. در این رابطه اقدام به جنایات اعدام زانیار و لقمان مرادی و رامین حسین پناهی و حمله به پایگاهی نظامی هر دو حزب دمکرات کردستان را در دستور گذاشت. جمهوری اسلامی محاسباتش غلط بود و کور خواند. اعتصاب سراسری، متحد و یکپارچه مردم در کردستان و گسترش آن به بعضی شهرهای خارج کردستان، گام بلند دیگری تناسب قوا را به نفع صف مبارزه آزادیخواهانه و جنبش سرنگونی در شهرهای کردستان و در سراسر ایران تغییر داد. به وضوح قابل مشاهده است، جنبش اعتراض توده ای در مسیر تعرض بیشتر به بنیادهای جمهوری اسلامی و رژیم جهل و خرافه و سرکوب در موقعیت دفاعی بیشتر قرار گرفته است. دوره خیز برداشتن قطعی تر برای وارد کردن ضربه نهایی به جمهوری اسلامی و پایان دان به حاکمیت سیاه جمهوری اسلامی فرارسیده است. بعد از اعتصاب پیروزمند شهرهای کردستان، جنبش سرنگونی جمهوری اسلامی، جنبش کارگری و دیگر جنبشهای اجتماعی رادیکال در ایران و کردستان، برای تحقق اهداف برحق خود برای تعیین تکلیف قطعی با نظم سرمایه و جمهوری اسلامی با اعتماد به نفس بیشتر گامهای محکمتری برخواهند داشت. این دستاورد مهم اعتصاب عمومی مردم در کردستان را باید گرامی بداریم.
پیش به سوی وارکردن ضربه نهایی به جمهوری اسلامی و سرنگون کردن آن
درود بر سازماندهندگان، شرکت کنندگان و مبتکران اعتصاب بزرگ شهرهای کردستان
سرنگون باد جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری
***

خیز بلند روبه رهائی فاتح شیخ

مردم آزادیخواه کردستان با تحریم رفراندم فروردین ١٣٥٨سنگ بنای چهار دهه مقاومت استوار در برابر تعرضات رژیم اسلامی را گذاشتند.٢١ شهریور هم با اعتصابی بزرگ و پیروزمندگام استواردیگری علیه آن رژیم برداشتند. این گام حاصل آن مقاومت تاریخی است،در تداوم خیزش دی ماه صد شهر ایران است وبیگمان یک خیز بلند رو به رهائی است.
اعتصاب ٢١ شهریور مردم کردستان بنا به فراخوان مشترک سازمانهای چپ و کمونیست برای نشان دادن چشمه ای از توان مبارزاتی و همبستگی انسانی خود در اعتراض به جنایات همزمان رژیم در اعدام سه جوان زندانی سیاسی رامین حسین پناهی، زانیار مرادی و لقمان مرادی و موشک باران مراکز حزب دمکرات کردستان و حزب دمکرات کردستان ایران واقع در اقلیم کردستان عراق بود. این فراخوان خواهان تحقق اهداف مشخص محکوم کردن آن جنایات،آزادی کلیه زندانیان سیاسی، عقیدتی و فعالان مدنی، لغو مجازات اعدام، پایان دادن به کشتار کولبران و تامین زندگی شایسته برای آنها بود.
واضح است که اعتصاب فراگیر مردم آزادیخواه کردستان فراتر از اهداف مشخص آن وبه موازات آن اهداف، در ماهیت و کاراکتر مبارزاتی خود یک حرکت توده ای بزرگ و بخش زنده و فعال یک حرکت توده ای بزرگتر،از یک خیزش انقلابی در حال جریان است که معطوف به رهائی جامعه از وضعیت غیر قابل تحمل موجود است. معطوف به رهائی از فلاکت و ادباری است که رژیم اسلامی بر زندگی دهها ملیون انسان تحمیل کرده است.رهائی نهائی ازکابوس چهار دهه حاکمیت پر فساد و فجایع رژیم اسلامی حامی سرمایه،رهائی ازیوغ عریانترین استبداد سیاسی است که باسرکوب خونبار انقلاب ٥٧بر گرده طبقه کارگر و توده های محروم اعماق جامعه نشانده شد، تااستثمار و بردگی مزدی و فقر و فلاکت و بیکاری در وحشیانه ترین اشکال از سر گرفته شود.
در این راستا شایسته توجه دقیق است که اگر سنگ اول مقاومت تاریخی مردم آزادیخواه کردستان در تداوم انقلاب ١٣٥٧ بود، گام استوار دیگری که امروز با اعتصاب بزرگ ٢١ شهریوربرداشته است در آستانه انقلاب آتی ایران است. انقلابی که سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی یکی از ملزومات اولیه آن است. همچنین شایسته توجه بیشتر است که اگر در انقلاب ١٣٥٧ و تداوم آن در کردستان، کمونیستها نقش رهبری کننده و سازمان دهنده برجسته ای ایفا کردند، امروز ایفای نقش به مراتب برجسته تر کمونیستها و صفوف پیشروان و فعالان رادیکال و سوسیالیست طبقه کارگر بسیار ضروری و مبرم است. تجربه زنده همین اعتصاب در روزهای گذشته نقش تعیین کننده نیروهای کمونیست و ضرورت هماهنگی هرچه بیشتر و دم افزونتر آنان را نشان داد. این تلاش را در کردستان و در سطح سراسری ایران باید با جدیت تمام پی بگیریم. در روزهای آینده کنفرانس ٢٢ سپتامبر استکهلم با عنوان “آلترناتیو سوسیالیستی ضروری و ممکن است” پیش رویمان است و چشم امیدمان به آن دوخته است.
در پایان به سهم خود دست تک تک فعالانی را میفشارم که اعتصاب بزرگ ٢١ شهریور کردستان را با جدیت و درایت و شجاعت آفریدند. به همه خانواده ها و بستگان جانباختگان جنایات اخیر رژیم اسلامی درود و همدردی میفرستم.
زنده باد انقلاب
***

لغو مجازات اعدام متن پياده شده مصاحبه با راديو انترناسيونال -منصور حکمت

هشتم نوامبر ٢٠٠٠

آذر ماجدى: برنامه حزب کمونيست کارگرى ايران، يک دنياى بهتر، بر ضرورت لغو مجازات اعدام تاکيد کرده. ميخواستم از شما بپرسم چرا حزب کمونيست کارگرى ايران تأکيد دارد بر اين که بايد مجازات اعدام بکلى لغو بشود؟
منصور حکمت: خيلى روشن است. مجازات اعدام قتل عمد است. از پيش تصميم ميگيرند کسى را بکُشند و ميروند سرِ روزِ معينى طى مراسمى ميکُشند. اين براى کسى که با قتلِ نفس مخالف است يک عقيده طبيعى و يک نتيجه منطقى است که بگويد مجازات اعدام بايد لغو بشود، چون اين هم يک جور قتلِ نفسِ آگاهانه با نقشه قبلى است.
آذر ماجدى: ولى از مجازات اعدام به عنوان در واقع مجازات قاتلين صحبت ميشود و مجازات اعدام را به نوعى سدّى ميدانند در مقابل بالا رفتن جنايت در جامعه. نظر شما در اين مورد چيست؟
منصور حکمت: اين به نظر من حرف پوچى است. اولا بطور عينى رابطه بين اعدام و موارد قتل در جامعه، به آن صورت نيست. اگر شما بياييد کشتارهايى که توسط دولتها شده، کسانى را که دولتها گرفته‌اند و جلوى ديوار گذاشته‌اند و تيرباران کرده‌اند و به دار کشيده‌اند، در يک ستون بنويسد و ببينيد چند نفر از اينها کسانى بوده‌اند که به جرم قتل دستگير شده بودند، ميبينيد رابطه جدى بين اينها نيست. آدمها را به جرمهاى مختلف گرفته‌اند، به بهانه‌هاى مختلف گرفته‌‌اند و کشته‌اند. اين کار حکومتها است که در طول تاريخ شهروندان و اهالى را سرِ جاى خودشان بنشانند، به تمکين بکشانند، به اطاعت از دولت بکشانند و جلوى مخالفتها را بگيرند. در جاهايى هم اصلا به جرمهايى نظير اينکه به مذهب ديگرى تعلق دارى، به قوميت ديگرى تعلق دارى، خونت خون ديگرى است، روش زندگى‌ات روش ديگرى است… آدمها را گرفته‌اند و کُشته‌اند. وقتى که آلمان نازى ميليونها نفر را ميبَرد به اتاقهاى گاز، و همه از کودک و پير و جوان را با گاز ميکُشد، آنها جرمى‌ نکرده‌اند. اگر شما ستون به اصطلاح قربانيان حکومتها را مقايسه کنيد با ليست کسانى که به جرم قتل گرفته و مجازات شده‌اند، ميبينيد ربطى بين اينها نيست.
اعدام ابزارى است در دست حکومتها براى ترساندن اهالى، براى سرِ جاى خود نشاندن اهالى… بخشا هم توسط سيستمهاى قضايى براى مقابله با جرائم بکار ميرود. فقط هم جرمِ قتل نيست که با اعدام پاسخ ميگيرد. در خيلى کشورها اقدام عليه امنيت کشور، اهانت به ساحت فلان پيغمبر و امام و آخوند، داشتن فلان روش زندگى، مثلا مصرف مشروبات الکلى با اعدام جواب ميگيرد. خيلى جاها روابط جنسىِ آدمها با اعدام جواب ميگيرد. احتکار در شرايط کمبود مواد غذايى با اعدام جواب ميگيرد. اعدام چيزى نيست که فقط در مقابل قتل گفته‌اند. فقط گوشه ناچيزى از آن، حکمهاى اعدامى است که در برابر قتل و بخاطر مجازات قاتلين داده شده که خودِ همان هم ايراد دارد. يعنى شما نميتوانيد بگوييد که من قتل را با قتل پاسخ ميدهم. اگر قتل بد است چرا شما قتل را با قتل پاسخ ميدهى؟ اگر قتل قانونى است و ميشود کسى را به حکم قانون کشت، چرا يک نفر ديگر هم نميتواند تصميم بگيرد که او هم ميتواند بنابراين کس ديگرى را به حکم چيز ديگرى بکشد؟ تقدس اين که يک عده دولت تشکيل داده اند چيست که به اينها اجازه ميدهد که بطور مُجاز آدم بکشند و براى مثال به عشاير اجازه نميدهد آدم بکشند، به خانواده ها اجازه نميدهد آدم بکشند، به اقشار و افراد اجازه نميدهد آدم بکشند. دولت به يک دليل آدمکشى خودش را توجيه ميکند و قاتل هم به يک دليل ديگر… هر دو اينها منفور است و بايد بنظر من لغو بشود. همانطور که جلوى قتل مردم را توسط افراد ميگيريم، بايد جلوى قتلشان توسط ادارات هم بگيريم. دولت چيزى بيشتر از يک اداره، نهاد دلبخواهى آدمها نيست. هيچ چيزى به دولت حق نميدهد که کسى را آگاهانه و با نقشه قبلى بکشد.
آذر ماجدى: شما در پاسختان بيشتر به جنبه سياسى و استفاده سياسى از مجازات اعدام اشاره کرديد که دولتها براى مرعوب کردن مردم ميکُشند و بعضا به مساله استفاده از مجازات اعدام براى مجازات قاتلين. منتها آيا به اين صورت است که چون دولتها دارند از ابزار مجازات اعدام استفاده ميکنند براى سرکوب جامعه، پس کلا مجازات اعدام را بايد کنار گذاشت؟
منصور حکمت: نه! نه! قتل آدمى مجاز نيست. اين را بايد بشر بالاخره آخر قرن ٢٠ اول قرن ٢١ فهميده باشد که کشتن يک انسان مجاز نيست. درست نيست. قبول نيست. نميشود اين کار را کرد. اسم خودت را بگذارى دولت هم نميتوانى اين کار را بکنى. اسم خودت را بگذارى امام هم نميتوانى اين کار را بکنى. اسم خودت را بگذارى سازمان ملل هم نميتوانى اين کار را بکنى. اسم خودت را هر چه بگذارى اجازه ندارى انسانى را بکُشى. اگر اين حکم جا بيفتد تازه بحث از اينجا شروع ميشود که چرا دولتها ميکُشند، چرا عشاير ميکُشند، چرا پدرها ميکُشند، چرا شوهرها ميکُشند، چرا معتادها و فروشندگان مواد مخدر و باندهاى قاچاق ميکُشند، چرا ارتشها ميکشند… آنوقت اين بحث ديگرى است. ولى فرض اساسى اين است که آدمى را نبايد کُشت. کسى اجازه ندارد جان کسى را بگيرد. چه دولت باشد. چه فرد باشد چه خاندان باشد چه عشيره. اين واقعيت اگر قبول بشود آنوقت راجع به جنبه‌هاى مختلفى مثل اينکه دولتها چرا ميکُشند، افراد چرا ميکُشد، جنايتهاى روزمره در جامعه چه هستند، جنايتهاى اخلاقى چه هستند، جنايتهاى سياسى چه هستند، ميشود حرف زد. ولى حکمى که به نظر من پشت بحث لغو مجازات اعدام هست اين است که کسى حق ندارد به هيچ بهانه‌اى کسى را بيجان بکُند، با نقشه قبلى و طرح قبلى. قتل عمد قبول نيست. قتل عمد مجاز نيست. من قتل عمد را ميگويم براى اينکه ممکن است بطور غير عمد آدمها مثلا در تصادف رانندگى و يا در وقايع ديگرى باعث مرگ ديگرى بشوند. ولى آن بحث ديگرى است. کسى که تصميم ميگيرد کسى را بکُشد قاتل به عمد است اعم از اينکه دولت باشد يا دولت نباشد. وقتى به چيزى ميگويند مجازات اعدام انگار دارند پرده پوشى ميکنند که خيلى ساده يک قتل دارد اتقاق ميافتد. يک روز صبح يک نفر آلت قتاله را برميدارد، مقتول بعدى را ميبرد جايى مينشاند و ميکُشد. به همين سادگى! با نقشه قبلى! اين ديگر قبول نيست. حالا آن کس هر کارى کرده است، شما که ديگر او را گرفته‌اى و ميتوانى هراز و يک کار با او بکنى بجز کشتنش، و عليرغم اين تصميم ميگيرى که بکُشى، خودت قاتل هستى. فرقى نميکند.
آذر ماجدى: ببينيد اينجا مساله اين ميشود که کسانى که عزيزى را از دست داده‌اند يعنى کسى عزيزشان را کُشته است، بخصوص وقتى ما راجع به بچه‌ها فکر ميکنيم، پدر و مادرى که بچه‌شان را کسى به قتل رسانده، تجاوز کرده و بقتل رسانده… کسانى هستند که به اصطلاح ‌”سريال” ميکشند، به چندين زن و يا بچه تجاوز ميکنند… با اينها چه بايد کرد؟
منصور حکمت: به نظر من نفرت برحق همه ما از چنين کسانى بجاى خودش محفوظ است. خشمى که آدمها حس ميکنند کاملا قابل درک است. اصلا غير قابل تحمل است غم کسى که بچه‌اش را در چنين واقعه‌اى از دست ميدهد يا عزيزش را به هر حال از دست ميدهد. در اين هيچ شکى نيست. ولى سؤال اين است. آيا انتقام جواب مساله است؟ و آيا سيستم قضايى کشور بايد بر مبناى خشمى باشد که ما بعنوان قربانى حس ميکنيم يا بر مبناى عقلمان و اين که چه چيزى بطور دراز مدت و در نهايت از نظر اصولى براى جامعه بهتر است؟ اگر شما بخواهيد قانونگزارى را بدست قربانيان بسپاريد، همه چيز جامعه بشکل ديگرى صورت ميگيرد. خشم ميشود مبناى روابط انسانها و انتقام ميشود مبناى مناسباتشان. در عين اينکه قربانى حق دارد خشمگين باشد و همه درک ميکنند که ضايعه‌اى که به او وارد شده چقدر طاقت فرساست… در عين حال بايد گفت که به همين دليل دقيقا مساله مهمى مثل رابطه انسان و جامعه انسانى با خودش، مساله حق حيات را نبايد به کسانى سپرد که دقيقا عزيزى را از دست داده‌اند… بايد جامعه بتواند از خودش فاصله بگيرد و بگويد با اين حال، عليرغم همه اين فشار، آيا ما به خودمان اجازه ميدهيم که حالا کس ديگرى را بکُشيم يا نه؟ به نظر من بحث داغ قربانيان به جاى خودش محفوظ، مبناى قضايى مجازات در جامعه نميتواند انتقام يا تسکين دادن…
آذر ماجدى: … مبنا چى بايد باشد؟
منصور حکمت: … مبنا بايد جلوگيرى از اين باشد که اين اتفاق دوباره تکرار بشود… مبنا بايد جلوگيرى از اين باشد که آن آدم بتواند دوباره اين کار را بکند. مبنا بايد اين باشد که اين اتفاق بطور کلى کمتر در جامعه رخ بدهد… جامعه‌اى که اعدام ميکند هميشه هم پُر از قتل است. اين را بايد در نظر گرفت. آمريکا نمونه‌اش است. ميکُشند و از آن طرف هم طرف مقابل ميکُشد. کسى که دارد آدمى را ميکُشد، در آن لحظه که دارد اين کار ميکند، ديگر به مجازات فکر نميکند. يا قيدش را زده است يا فکر ميکند دستگير نميشود. بالاخره کسى که دارد آدمى را ميکُشد يا از خشم و ناراحتى کور شده، يا اينکه با نقشه و طرح قبلى ميخواهد کسى را بکُشد و لابد فکر ميکند که گير نميافتد. اعدام جواب رشد جنايات در جامعه نيست. بايد زمينه‌هايش را از بين برد و جلويش را گرفت. کارى که ميشود کرد اين است جامعه را از چنين اتفاقاتى مصون کرد، مواردش را کم کرد و کارى کرد که آدمى که اين کار را کرده به قبح مسأله پى ببرد و اصلاح بشود و از جامعه بخشش خودش را بخواهد. وقتى در دراز مدت به مساله نگاه کنيد، اگر کسى نگران اين است که چقدر بچه‌ها، زنان، مردم ضعيف‌تر قربانى جناياتى از اين دست ميشوند، بايد فکر جامعه‌اى باشد در آن اين حالت رخ نميدهد و اعدام ابدا راهش نيست. اعدام نسخه‌اى است براى اينکه اين قتلها ادامه داشته باشد، اين تجاوزات و اجحافات ادامه داشته باشد. اگر جامعه‌اى ميخواهيد که درش قتل و بعد هم مجازاتى نباشد بايد خودِ قانون انسانى باشد، بايد با در نظر گرفتن حقوق بشر باشد. و تجربه هم نشان داده که در کشورهايى که مجازات اعدام لغو شده و حتى براى قتل هم کسى را اعدام نميکنند، موارد قتل کمتر از کشورهايى است مثل آمريکا که مرکز مجازات اعدام است و جنايت و اسلحه کشيدن بر روى همديگر هم هر روز اتفاق ميافتد.
آذر ماجدى: شما به اين اشاره کرديد که انتقام يا پاسخگويى به خشم قربانيان نبايد مبناى تنظيم سيستم قضايى يک کشور باشد و مجازات بر آن مبنا تعيين بشود. ولى آيا جوابگيرى احساسات اين قربانيان نبايد بالاخره به نوعى در اين سيستم قضايى دخالت پيدا بکند؟
منصور حکمت: به نظر من آنچه که قربانى احتياج دارد، محبت عميق جامعه است به خودش و اينکه وضعش را درک ميکند و اينکه ازش حمايت ميکند و اينکه درآغوشش ميگيرد و تسلايش ميدهد. اين با اين که چه رفتارى با قاتل ميکنيم ربط زيادى ندارد. کسى که ميخواهد از طريق کشتن قاتل نشان بدهد که جان عزيزش براى جامعه مهم بوده، ميخواهد بگويد که ببينيد که اين فلان کسِ را از ما کشت، يا فلان عزيز ما را کشت، جامعه با کشتن قاتل به من نشان بدهد که به اين مساله اهميت ميدهد، نشان بدهد که جايگاه زيادى براى قربانى قائل بوده، نشان بدهد که اين عزيز من براى جامعه هم عزيز بوده… اين البته امتداد صاحب خون و دعواى خون بين خانواده ها و عشاير و قبايل هست. ولى بالاخره کسى که کسى را از دست ميدهد ميخواهد که جامعه اين ضايعه را عميقا حس کند و نشان بدهد که حس کرده و برايش ارزش قائل باشد. جامعه ميتواند به طرق ديگرى اين را نشان بدهد. به نظر من دفاع از قربانى و اگر يک دفاع واقعى از قربانى باشد، اگر تسلاى واقعى باشد و اگر بزرگداشت جدى از کسانى باشد که در اين اتفاقات از دست ميروند باشد… اگر خانواده‌ها و بازماندگانشان تحت يک حمايت جدى مادى و معنوى از طرف جامعه قرار بگيرند، آن خشم کاناليزه ميشود به سمت ديگرى، به سمت ريشه‌هاى اين جنايات… به سمت عللى که باعث ميشود اين پديده‌ها رخ بدهد. بجاى اينکه شخصى را به رسم قربانى بخواهند و بگويند چون تو اين کَسَت را از دست داده‌اى ما اين آدم را جلوى چشم تو تکه پاره ميکنيم تا تسلّى پيدا کنى. اين به آدم تسلّى نميدهد. خيلى‌ها اين طور تسلى نميگيرند. نميتوانيد با کشتن قاتل قربانى را زنده کنيد و برگردانيد. ممکن است طرف احساس کند که انتقامش را گرفته است. اما انتقام گرفتن جواب آن ضايعه را نميدهد. راههاى ديگرى هست براى اينکه آن آدمهايى که کسى را از دست داده‌اند حس کنند که جامعه عزيزشان ميدارد، با آنهاست، کنارشان است، غمشان را درک ميکند، کمکشان ميکند که بتوانند از چنين اتفاق ناگوار و طاقت فرسايى عبور کنند و زندگى‌شان را ادامه بدهند. راهش کشتن طرف مقابل نيست. اين کار فقط به سيکل بکش بکش ادامه ميدهد که الان توى اين جامعه رايج است. بگذاريد اين را بگويم. الان مجازات اعدام در خيلى از کشورها هست. واقعا مساله قتل را حل کرده است؟ واقعا خانواده‌هاى مقتولين را آرام کرده؟ واقعا بار کسى را سبک کرده؟ جز اين که يک روز در يک صحنه شنيع کسى را خِرکِش ميکنند ميبرند زير چوبه دار يا ميبندند به يک صندلى و آگاهانه با نقشه قبلى توسط يک کارمند دولت ميکشندش، چيزى بدست نياورده. اگر آمريکا با اعدامهايش باعث شده بود که آن کشور مملکت صلح و صفا بشود آنوقت شايد ميشد گفت که اين کار تاثير دارد. در کشورى مثل جمهورى اسلامى، بزرگترين قاتل خود دولت است و جالب است که عدالت را هم از خود بزرگترين قاتل جامعه ميخواهند. دولت اجازه ندارد کسى را بگيرد و بکُشد. تا چه برسد به آن دولتى خودش بايد در مسند اتهام بنشيند بخاطر نسل کشى‌هاى عظيمى که کرده.
آذر ماجدى: البته حساب دولتهايى مثل جمهورى اسلامى معمولا در اين مباحث جداست از بعضا جايى که مدرن است و از مجازات اعدام براى قاتلين صحبت ميکنيم. متاسفانه وقتمان کم است و من حتما ميخواهم سؤال ديگرى را از شما بپرسم. بحث بر سر مجازات اعدام بخاطر سياست مطرح شد و شما کاملا اين را رد کرديد. حالا اگر از آنطرف معادله نگاه کنيم. الان مردم زيادى هستند که قربانى به جمهورى داده اند. جمهورى اسلامى کسان زيادى را اعدام کرده و اين مردم منتظر روزى هستند که بتوانند جواب عدالت را بگيرند، که مقامات جمهورى اسلامى را در صندلى محاکمه ببينند و مجازاتى را که حقشان است بگيرند. الان با لغو مجازات اعدام يعنى ما عملا اين مجازات را براى تمام قاتلين و شکنجه گران جمهورى اسلامى کنار ميگذاريم. آيا بنظر شما اين براى مردم ايران قابل پذيرش خواهد بود؟
منصور حکمت: به نظر من اگر مردم ايران انقلاب کنند که دارند ميکنند، و سران جمهورى اسلامى را بگيرند، که خواهند گرفت و بعد نشان بدهند که اينها را نميکشند بلکه حقارتشان را به نمايش ميگذارند، بسيار تاثير عظيم‌ترى در سرنوشت جهان ميگذارند تا اينکه رفسنجانى و خامنه‌اى را خِرکِش بکنند و اعدامشان بکنند. آن ممکن است براى آدمى يک لحظه تسلى باشد که اين جنايتکاران را به اين روز در آورده‌اند. ولى بطور واقعى اگر سران جمهورى اسلامى را بگيرند، محاکمه بکنند و با جناياتشان روبرو بکنند و بگذارند بشريت اين را ببيند و بعد اين آدمها را در جايى که واقعا حقشان است يعنى در موضع پس دادن تقاص جناياتشان، بصورت خدمت به جامعه، کار براى جامعه و محروم بودن از محبت جامعه قرار بدهند، به نظر من کار عظيم‌ترى کرده‌اند. به نظر من آخوندها و پاسداران و کسانى که اين حکومت را سر پا نگداشتند و با کشت و کشتار تا اينجا آورده‌اند، بايد خودشان را به مردم تسليم کنند و اميدوار باشند که مردم اين عدالت را آنطور که ما ميگوييم اجرا ميکنند. حزب کمونيست کارگرى اگر در صف مقدم چنين انقلابى باشد، که ميخواهد که باشد و ميرود که باشد، اگر نفوذى داشته باشد براى اين نبرد که اميدواريم داشته باشد، حتما از مردم خواهد خواست که اينها را اعدام نکنند، اينها را نکُشند، مثل يک جامعه قرن بيست و يکمى متمدن محاکمه کنند، اسناد جناياتشان را به مردم جهان نشان بدهند و کارى کنند که ديگر هيچ جاى دنيا جمهورى اسلامى هيچوقت نتواند سر بگيرد، با نمايش کثافاتى که اينها کردند… اين که خود اين آدمهاى حقير به چه روزى درميآيند به نظر من ما ميتوانيم بگذاريم يک گوشه‌اى زندگى‌شان را بکنند. بالاخره بايد مجازاتى را پس بدهند ولى قتل و يا اعدام جواب اينها نيست. جامعه ميتواند اينها و ماهيتشان را آشکار بکند و اين مهمتر از هر چيز ديگرى است.
آذر ماجدى: شايد سؤالى که ميکنم کمى از کل بحث جدا باشد، ولى از آنجا که به بحث محاکمه مقامات جمهورى اسلامى برميگردد، آيا با چنين نسخه‌اى به سازشکارى در مقابل جنايتکاران مردم متهم نخواهيد شد يا اينکه مثل آرژانتين نميشود که در واقع تمام قتلها و کشتارها فراموش شد و يک دولت آشتى ملى باصطلاح سر کار آمد…
منصور حکمت: ابدا! ما اصلا طرفدار بخشيدن سران جمهورى اسلامى نيستيم ما طرفدار محاکمه‌شان هستيم. چيزى که ما ميگوييم اين است که مردم ايران ميتوانند يک گام اساسى در راه گسترش مدنيت بردارند. اگر مجازات اعدام را از ليست مجازات سران جمهورى اسلامى حذف کنند. جامعه‌اى که اعدام ميکند نميتواند به يک جامعه انسانى اعتلا پيدا کند. معلوم است که کسى که ميخواهيم مجازاتش کنيم جنايتکار بزرگى است از الان اين را ميدانيم. خيلى از اسنادش فى الحال معلوم است. اينها دارند عامدانه و عالمانه آدم ميکشند. بيست سى سال است زن و مرد جامعه را از حقوق انسانى‌شان محروم کرده‌اند. کسانى را از مذاهب ديگر، به همين جرم کشته‌اند. در نتيجه در اين شکى نيست که ما با يک عده جنايتکار طرفيم و آن رديف متهمينى که در آن محاکمات خواهند نشست و تلويزيونهاى جهان نشانشان ميدهند، يک عده آدمند که لياقت زندگى‌ در ميان مردم ايران را ندارند در اين شکى نيست. ولى با نشان دادن اين که مجازات اعدام جزو ليست مجازاتهايى که ما ميخواهيم اعمال کنيم نيست، به نظر من جامعه ايران يک گام بزرگ، بسيار بزرگ، به جلو برميدارد. يک گام بسيار برميدارد به دوران پس از اين عقب ماندگى‌ها و يک مملکت خيلى متمدن و آزاد و خوبى ميشود براى زندگى. فکر ميکنم مردم ميتوانند اينها را محاکمه کنند ولى اعدام نکنند. بايد اينطور باشد. اگر بخواهند واقعا اعدام کنند بايد دهها هزار نفر را بگيرند و اعدام کنند. اين خونى که ميپاشد براى روند پيروزى مردم حتى زيانبار است. بايد گرفتشان، محاکمه‌شان کرد، کوچکترين سازشى در حقشان نکرد ولى نبايد اعدامشان کرد. اعدام کارى نيست که بشر متمدن در يک سيستم قضايى است ميکند و مردم مردم متمدنى هستند.
آذر ماجدى: آيا شما همان سياستى که در آفريقاى جنوبى دنبال شد را در مقابل مقامات جمهورى اسلامى توصيه ميکنيد؟
منصور حکمت: ابدا! ابدا! آفريقاى جنوبى يک سازش سياسى بود هيچکدام از دو طرف زورشان بهم نميرسيد. آن کار را کردند براى اينکه که به اصطلاح آن طرف به گناهان خود اعتراف کند و از پيش ميدانستند که اين طرف هم بايد آنها را ببخشد. صحبت من بر سر بخشيدن نيست. وقتى مردم اينها را ميگيرند اينها کوچکترين نيرويى براى مقاومت ندارند. بايد بيايند به جناياتشان اعتراف کنند، شرايط و علل کارهايشان را توضيح بدهند، و از مردم تقاضاى بخشش بکنند. مردم قطعا زندانشان ميکنند ولى اعدامشان نميکنند، اگر ما نفوذ داشته باشيم بر اين روند و مردم خط ما را قبول کنند. ما اعدام را در دستور نميگذاريم. ابدا صحبت بخشيدنشان نيست. اينها قابل بخشش نيستند. بايد با عدالت مردم روبرو بشوند ولى اين عدالتِ مردم است که بايد کشتن آگاهانه و عامدانه حتى جنايتکارترين آدمها را از دستور کارش خارج کند.

اين نوشته توسط خسرو داور از روى نوار گفتار راديويى پياده شده است: ٢٨ نوامبر ٢٠٠٤
توجه کنيد که حتى نقل قول مستقيم از اين نوشته، هنوز نقل قول غير مستقيم از منصور حکمت است.

رویداد مریوان و نشست سه جانبه با کومله و کمیته کردستان حکگ

رویداد مریوان و نشست سه جانبه با کومله و کمیته کردستان حکگ
مصاحبه اکتبربا صالح سرداری دبیر کمیته کردستان
اکتبر: روز ۳ شهریورجنایتی در مریوان روخ داد و چهارنفر از فعالین مدنی ، محیط زیستی و محبوب این شهر جان خود را ازدست دادند وبه دنبال ان مردم عاصی از این وضعیت در اعتراض به این جنایت به خیابانها ریختند و ضمن گرامی داشت این عزیزان ، خروش مردم تبدیل به اعتراض علیه رژیم شد. در سنندج نیز فعالین مدنی و کوهنوردی و کارگری امروز ۹ شهریور نیز یا د این جانباخته گان را گرامی داشتند. آیا مرگ این چهار نفر تصادفی بود؟ در ضمن سابقه این حرکات اعتراضی چه هست و چرا هر واقعه ای تبدیل به اعتراض و نفرت از رژیم اسلامی خواهد شد.
صالح سرداری:ما قبلا در اطلاعيه هاي كميته كردستان در اين مورد نوشته ايم كه اعتراضات اخير مريوان صرفا بخاطر جنايتی كه متاسفانه منجر به مرگ چهار نفر از فعالين محيط زيستی شد نبود، بلكه نفرت و نارضايتی عميقی است كه كارگران و زحمتكشان ان جامعه از رژيمی پيدا كرده اند كه زندگی انان را در طی چهاردهه به سياهی كشانده است .
بيكاری و فقر و فحشا و اعتياد و نبود ازاديهای سياسی و اجتماعی زندگی رابر مردم تنگ كرده است،بی مبالاتی نسبت به محيط زندگی ، عدم امنيت جانی وكاری ،نبودن امكانات بهداشت و سلامتی إنسانها ، همه وهمه دست بهم داده اند تا مردم عليه كليت نظام مستبد سرمايه داری اسلامی به خيابان ها بيايند و در روز سوم شهريور وقتی شاهد مرگ مشكوك چهار نفر از إنسانهای دلسوز و مبارز بودند و می دانستند اگر رژيم ميخواست ميتوانست با اعزام هيليكوپتر و امكاناتاتی كه در اختيار دارد انها را را از مزگ نجات دهد ولی اقدامی نكردند به خيابان امده و حاكميت سياه اسلامی را به چالش كشيدند.
در مريوان هنگام بدرقه و بخاك سپردن اين چهار نفر و بعدا در سنندج با صف های متحد و فشرده مطالبات انسانی در قالب شعارها، و بنر و پلاكاردهايی كه بأخود حمل ميكردند فرياد زدند و كليت نظام ضد انسانی سرمايه داری و حافظان اسلامی را زير سوْال بردند مردم كارگر و زحمتكش ، عليرغم همه سركوبگری ها و نظامی كردن شهرها و تهديد و ،،،با دادن شعار ” هيزی سپای سرمايه تاوانباره له م كاره ” يعنی نيروی سپاه سرمايه داری در اين جنايت مقصر است و يا “نان، مسكن ،ازادی ” و يا “زندانی سياسی ازاد بايد گردد “اسايش زورداران ، استثمار تهيدستان ” و دهها شعار ديگر مستقيما پايه های رژيم سرمايه داران را مورد نقد راديكال قرار دادند.
اين اعتراضات كه مطالبات ان برخاسته از اعماق جامعه و در كف خيابان ها و در جلو چشم مزدوران سرمايه با بانگ رسا فرياد مي زدند ، ابتد به ساكن وتصادفی نبود اين صدای حق طلبی مردمی معترض ،به أنبوبی از رنج و درد تحميل شده بر انها بود. در اين روز اعتراضی جوانان بيكار ، زنان بی حقوق و تسليم ناپذير و كارگران بيكار و كولبرانی كه هنوز مثل ديگر همسرنوشت هايشان كشته نشده بودند كيفر خواست خود را عليه كل نظام در شعارهايشان ، در مطالبات شان نوشته بر پرچم سرخ فرياد زدند و پای اصلي اين مصاف و اعتراض بودند
در اين روز مردم معترض و مبارز مريوان تنها نبودند كمونيست ها ، چپ ها و فعالين سياسی از شهرهای ديگر خود را به مريوان رسانده تا همراه با هم طبقه ای هايشان در اين اعتراضات و مبارزات شركت كنند.و در ادامه اش براي حمايت و پشتيبانی از اعتراضات مردم مريوان شهرهاي ديگر كردستان از جمله سنندج هميشه سرخ با شركت در يك راهپيمايی پر شكوه و با ايراد سخنرانی و شعرها و سرودهای انقلابی از مبارزات مردم مريوان حمايت و پشتيبانی كردند.
انچه شايد بيشتر از هر مسئله ای در اين اعتراضات ومبارزه بخوبی خود را نشان داد، مطالبات كارگری و ضد سرمايه داری بشدت راديكال و چپ گرايانه بود. همچنين نداشتن ترس از سركوب و تهديدی بود كه رژيم مرتب در یي اين چهار دهه با تكيه برآن حاكميت خود رابرمردم تحميل كرده بود . دراين روز سخنرانان ، شاعران و سرودخوانان و جوانان ، زنان ازاده همه و همه شجاعانه قدرت خود را نشان دادند و سركوبگران فقط نظاره گر بودند.
در اين اعتراضات و مبارزه كارگران و زحمتكشان يكبار ديگر قدرت و همبستگی خود را نشان دادند و كسانی كه فكر ميكردند كاری نميشه كرد و رژيم قدرت سركوب و .. را دارد نشان داد كه نيروی متحد و متشكل و همبسته با مطالبات راديكال وانسانی می تواند هر ديكتاتور و سركوبگری را ميخكوب و زمين گير كند. در اين اعتراضات بر حق و راديكال. ناسيوناليست ها و اسلامی ها عليرغم تلاش های فراوانی كه كردند نتوانستند كاری كنند .فضا آنقدر چپ و راديكال بود فضا را بر انها تنگ كرد و ،،، سكوت كردند و نتؤانستند مثل سابق ان را به بيراهه بكشانند .
همچنين اين مبارزات و اعتراض نشان داد كه نسلی از رهبران و مبلغين و مروجين پر شور در جامعه وجود دارند كه ظرفيت رهبرس كردن اعتراضات متحدانه و متشكل را دارند .
با تمام ظرفيت ها و توانائيهاس كه در اين اعتراضات نشان داده شد ،اما هنوز راه زيادی تا به سرانجام رساندن اين مبارزات وجود دارد بايد كمونيست ها و ازاديخواهان بيشتر از اين برای پيشبرد اين امر مهم تلاش بعمل بياورند .

اکتبر: اخیرا نشست سه جانبه ای بر سر همکاری نیروهای چپ در کردستان میان ما ، کومله – سازمان کردستان خزب کمونیست ایران و کمیته کردستان حزب کمونیست کارگری ایران بر گزار شد . در این نشست چه موضوعاتی مورد بحث قرار گرفت و به چه نتایجی منجر شد . ادامه این همکاری در آینده چگونه خواهد بود
صالح سرداری:بله درست است . در ادامه فعاليت های نيروهاي چپ و كمونيست براي إيجاد قطپی چپ در كردستان در شرايط حساس كنونی روز چهارشنبه بيست و نهم آگوست جلسه ای با شركت رفقای كميته مركزی كومله، كميته كردستان حزب كمونيست كارگری و ما كميته كردستان حزب حكمتيست بركزار شد .
در اين نشست در مورد ضرورت ايجاد نهاد يا ظرفی برای هماهنگی و همكاری های مشترك نيروهای چپ و كمونيست بحث و گفتگو شد .هيئت هر سه حزب ضمن طرح ديدگاههای خود بر ضرورت درست كردن اين نهاد تاكيد كردند. هدف اين نهاد ، هماهنگی وفعاليت های همه نيروها، نهادها و افراد چپ و كمونيست مي باشد. بحث وتبادل نظرهای فراوانی حول آن در گرفت و هر سه حزب بر أهميت ايجاد اين نهاد و موانع و مشكلات پيش رو و همچنين رفع موانع و مشكلات ان گفتگو كردند و در ادامه قرار بر اين شد نشست های بعدی برای رسيدن به همنظری در مورد چهارجوب اين همكاری ها و إيجاد اين نهاد تاكيد گرديد