شنبه, 09 دی 1396 ساعت 10:06

هیرش مجیدنیا - ضرورت تقویت آلترناتیو سوسیالیستی در تحولات کردستان عراق

هیرش مجیدنیا - ضرورت تقویت  آلترناتیو سوسیالیستی در  تحولات کردستان عراق
در هفته های گذشته ما شاهد اعتراضات مردمی گسترده ای در شهرهای کردستان عراق باز مه ۱۹۶۸ تا مه ۲۰۱۶ پاریس - هیرش مجید نیاودیم.در این اعتراضات مردم به جان آمده از فقرو ناعدالتی که حکومت اقلیم کردستان بیست و شش سال است بر زندگی آنها تحمیل کرده است، به خیابانها آمدند و بر علیه مسئولین حکومتی و کلیت سیستم حکومتی  شعار سردادند و در جاهایی نیز اماکن دولتی و مقرهای احزاب سیاسی حاکم را به آتش کشیدند.در واقع حکومت اقلیم کردستان در متن بحران خلیج و قدرقدرتی آمریکا در اوایل دهه ۹۰ میلادی شکل گرفتو دو حزب ناسیونالیستی اتحادیه میهنی کردستان(یه کیه تی)و حزب دمکرات کردستان عراق (پارتی)در این حکومت بصورت تقسیم مناطق سهیم شدند و قدرت را بدست گرفتند.در طی بیست و شش سال حاکمیت این احزاب کارنامه ای از جنگ  داخلی و جنایت و کشتار مخالفین،زد و بند با حکومت های مرتجع منطقه ،پروراندن و امتیاز دادن به گروه های اسلامی،و کشتار و ترور کمونیستها،روزنامه نگاران،قتل ناموسی زنان و دریک کلام ارتجاعی ترین شیوه های برخورد به جامعه جزوتاریخچه  این حکومت و احزاب عشیره ای.-ناسیونالیستی است.ریشه های اصلی این اعتراضات را بایستی در عوامل بالا جستجو کرد.مردمی که تمامی زندگی و آینده شان توسط عده ای سرمایه دار فاسد و مفتخور به تاراج رفته است و در یک بلاتکلیفی و خلا و بی ثباتی امروز را به فردا می رسانند حق دارند که اعتراض کنند و خواهان به زیر کشیدن  این حکومت مافیایی باشند.اما در این میان نکته ای که قابل تامل است و در ورای این اعتراضات و خیزش های مردمی به چشم میخورد،وجود پراکندگی و نبود رهبری مشخص و سازمانده در این اعتراضات است.از سوی دیگر درنبود یک رهبری کمونیستی و کارگری که بتواند کارگران و زحمتکشان و مردم معترض را با خواستها و مطالبات مشخص و سرراست و شفاف سازمان بدهد،جریانات مافوق ارتجاعی اسلامی از قبیل جمعیت اسلامی و سرمایه دارهایی که از حاشیه قدرت رانده شده اند اکنون فرصت طلبانه در این خلا و استیصال احزاب حاکم و حکومت اقلیم کردستان نقش منجی و رهبر این اعتراضات را میخواهند ایفا کنند و به شدت مشغول تبلیغات و جا زدن خود و جریان شان بعنوان آلترناتیو هستند.پس از اتفاقات ۱۶ اکتبر امسال در کرکوک و کنترل شهر کرکوک توسط دولت مرکزی عراق به سرکردگی سپاه تروریستی پاسداران و حشد الشعبی،و شکست احزاب ناسیونالیست حاکم و عقب نشینی از قبل تدارک دیده شده آنان و زد و بندهای آنها با حکومت عراق درغیاب مردم،نفرت عمومی وسیعی نسبت به احزاب ناسیونالیست حاکم توسط مردم فزونی گرفت و عملا سران این احزاب با این شکست سیاسی و استیصال و افتضاحی که به بار آوردند بار دیگر بی ربطی افق ناسیونالیستی را به سرنوشت سیاسی مردم نشان دادند و برای چندمین بار آنرا اثبات کردند.اما در حاشیه این اتفاقات که بصورت ماکرو و وسیع و با سرعت در حال رخ دادن است.حکومتهای جنایتکار و فاشیستی چون حکومت اسلامی ایران، ترکیه،و حکومت مرکزی عراق موذیانه سعی دارند این اعتراضات و خشم و نفرت عمومی را به نفع خود سمت و سو دهندو آلترناتیوهای حکومتی و ارتجاعی خود را بر سرنوشت و آینده سیاسی مردم کردستان عراق تحمیل کنند. بهمین خاطر بایستی رهبران عملی جنبش اعتراضی مردم،رهبران کمونیست و احزاب کمونیست کارگری کردستان و عراق در این بزنگاه و تندپیچ مهم تاریخی بتوانند حضور عملی داشته باشند و مردم معترض و پتانسیل اعتراضی موجود را به سوی شوراهای سازمان یافته مردمی و دخالتگری کمونیستی سوق دهند.بدون شک در صورت عدم حضور نهادهای خود سازمانده توده ای،جریانات مذهبی اسلامی این شانس را خواهند یافت که با توافق با حکومت های ارتجاعی منطقه نسخه به غایت ارتجاعی تری را برای آینده مردم بپیچند و فقر و مذلت و جنگ و ویرانی را بیش از پیش به مردم تحمیل نمایند. برای جلوگیری از وقوع چنین سناریوی سیاهی بایستی صف آزادیخواهی و برابری طلبی با افق و برنامه روشن سوسیالیستی و تحزب کمونیستی بتواند بعنوان یک آلترناتیو زنده در کردستان عراق ظاهر شود.
هیرش مجیدنیا
28/12/2017

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت

گزارشات پربازدید