جمعه, 10 آذر 1396 ساعت 17:35

جمال کمانگر - گرامیداشت ١٦ آذر دفاع از سنگر آزادیخواهی دانشگاه

جمال کمانگر - گرامیداشت ١٦ آذر دفاع از سنگر آزادیخواهی دانشگاهجنگ جهانی برسر انتقال شریان گاز از خاک سوریه به اروپا!  - جمال کمانگر

در دنیای پر تحول ما که حکومتهای استبدادی قدرت سیاسی را در اختیار دارند، استبداد سیاسی با سرکوب و زندان و شکنجه و اعدام بر جامعه مسلط شده است. در چنین شرایطی در غیاب احزاب و تشکلهای پیشرو و اتحادیه های کارگری، دانشگاه نقش برجسته ای در اوضاع سیاسی هر کشوری بازی میکنند.

خاورمیانه در چند سال اخیر میدان تاخت و تاز ارتجاعی ترین نیروهای سناریو سیاهی که بر بستر دخالتهای "بشردوستانه" غرب و تفرقه قومی و مذهبی بوده است. عروج جریانات فاشیستی مذهبی مانند داعش و حشد شعبی در عراق و سوریه و دخالت های فرقه ای جمهوری اسلامی در این بحران پیچیده که محل تلاقی تجدید تقسیم جهان پس از فروپاشی جهان دوقطبی است، خیری به مردم ایران نرسانده است. رقابت قدرتهای جهانی و موئتلفین منطقه ای شان بر سر منطقه نفوذ تاکنون باعث خانه خرابی و کشتار صدها هزار نفر و آواره شدن میلیونها نفر دیگر از مردم منطقه شده است. مسئله "امنیت" جامعه به دستآویز جمهوری اسلامی برای حاشیه ای کردن هر صدای اعتراضی تبدیل شده است. ضد قهرمانانی مانند قاسم سلیمانی جنایتکار به کمک بی بی سی و خیل روشنفکران ملی-مذهبی به عنوان قهرمان به خورد جامعه داده میشود. مدد جستن از ارواح گذشتگان و پناه بردن به مقبره کورش هخامنشی برای هویت تراشی بخشی از مردم، پرده دیگری از این دنیای وارونه پسا شکست بلوک شرق است. اگر این جنجال سیاسی و نظامی که حول فرزند ناخلف غرب و جمهوری اسلامی داعش را کنار بزنیم، مسائل اصلی جامعه معیشت و آزادیهای سیاسی سر جایش هست و بیشتر از هر دوره دیگری حادتر شده است. فقر و تنگدستی، بیکاری و بی آیندگی، اعتیاد و فحشا و دهها معضل دیگر جامعه با دخالت نظامی در خارج مرزها پرده پوشی میشود.

صد روز از دوره دوم ریاست جمهوری روحانی هم گذشت اما در برهمان پاشنه میچرخد. نه معضل اقتصادی رژیم حل شده و نه معضل فرهنگی و شکاف نسلی در جامعه ایران قابل حل است. در چنین شرایطی ١٦ آذر و گرامیداشت آن به موضوع کار همه جناح های رژیم تبدیل شده است. براساس اعتراف اتاق فکر سازمانهای امنیتی جمهوری اسلامی کماکان گفتمان چپ و سوسیالیستی مهمترین خطری است که رژیم را تهدید میکند. اگر نشریه ضد چپ و کمونیست "مهرنامه" در میزگردش به "خطر جنگ طبقاتی" در تحولات آتی ایران اشاره میکند، دال بر این است که تشدید مبارزه طبقاتی آتش زیر خاکستری است که هر آن امکان شعله ور شدن دارد.

ما در چنین شرایطی ١٦ آذر را گرامی میداریم که بیش از هر زمانی به دخالت دانشجویان در مسائل اصلی جامعه نیازمندیم. ١٦ آذر تاکنون دو مهر برجسته اعتراضی برخود دارد. هر دو مورد جا پای محکم کمونیستها و چپها در دانشگاه را نشان میدهد. تجربه اول که عموما علیه استبداد شاه سابق ایران بود و به سال ۱۳۳۲ شمسی برمیگردد با جانباختن سه تن از دانشجویان دانشگاه تهران بدست نیروی سرکوبگر امنیتی ساواک، این سنگر اعتراضی اعلام موجودیت کرد. نیم قرن از آن حادثه گذشت تا اینبار دانشجویان چپ و کمونیست بعد از یک دوره سرکوب سیستماتیک و میدانداری "انجمنهای اسلامی" و "تحکیم وحدت"، در میانه دهه هشتاد شمسی پرچم آزادی و برابری را با اقتدار برافراشتند.

در فرجه کوتاه بعد از انقلاب ۵۷ نیز فضای دانشگاهها اساسا دست چپ ها بود. بعد از سرکوبهای دهه ۶۰، کمونیسم دانشگاه، تحت تاثیر و نفوذ کمونیسم دخالتگر منصور حکمت در دوره معاصر قرار گرفت. نحله های این درخت تنومند به سرعت در همه دانشگاههای کشور گسترانده شد. چند سال لازم بود تا این نوع کمونیسم شکل سازمانی به خود دهد. طیف وسیعی از دانشجویان چپ و کمونیست فضای اختناق را با ابتکارات و فدارکاریهای خود شکستند و در مقابل "تحکیم وحدت" قد علم کردند. دهها نشریه، انجمن و گروه مطالعاتی مارکسیستی تشکیل دادند. برآمد این تلاش جسورانه، "دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب" بود. "داب" محصول تلاش طیف وسیعی از دانشجویان کمونیست و چپ بود که روشن تر از نیم قرن گذشته مطالبات و خواسته هایی را طرح و پیگیری کرده اند که با جامعه، با خواسته های جنبش کارگری، زنان و دانشجویان مربوط بود.

نباید اجازه داد ماجراجویی های نظامی جمهوری اسلامی در منطقه با دست آویز "امنیت" مسائل اصلی جامعه را به حاشیه براند. تلاشهای مذبوحانه رژیم برای جداسازی در محیطهای دانشجویی با شکست مواجه شده است. رژیم از اتحاد و متشکل شدن جوانان میترسند. از دامنه پیدا کردن نقد سیاسی به ارکان نظامشان میترسند. ممکن است جمهوری اسلامی بعد از سرکوب دانشجویان "آزادیخواه و برابری طلب" نفس راحتی کشیده باشد اما اعتراض نسل جوان آتش زیر خاکستری است که در صورت شعله ور شدن میتواند کل بساط این مرتجعین اسلامی را برچیند.

برای نسلی که تازه وارد دانشگاه شده اند، ۱۶ آذر محملی برای متحد کردن توده وسیع دانشجویان حول رادیکالترین خواسته ها، حول آزادی و برابری است. برای دانشجوی کمونیست و رادیکال آذرماه فرصتی برای دامن زدن به  ایده های برابری طلبانه در میان دانشجویان است. دانشگاه در ۱۶ آذر باید جامعه را در مورد خطرات جدی که همین امروز امنیت و معیشت مردم را هدف قرار داده است هوشیار کند. ماشین کشتار جمهوری اسلامی بعد از سر کار آمدن روحانی لحظه ای از حرکت نایستاده است و تاکنون جان صدها نفر از زندانیان سیاسی و عادی را گرفته است. دامن زدن به تفرقه قومی و مذهبی خطر جدی است که روی سر مردم ایران نگه داشته شده است. دانشجوی مبارر نمیتواند بی تفاوت از کنار آن بگذرد. دانشگاه باید کماکان سنگر دفاع از آزادی عقیده و بیان و دفاع از تشکل و رهایی زن باشد. دانشجویان چپ و کمونیست باید کماکان و در عمل تریبون اعلام خواستهای جنبش های آزادیخواهانه اجتماعی  باشند و پرچم "کارگر، دانشجو، اتحاد اتحاد" را برافراشته نگه دارند. *

جمال کمانگر


با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت

گزارشات پربازدید